Teo

Teo

piątek, 12 kwietnia 2013

Wyzwanie fotograficzne- dzien 4

Zimna krew- to pierwsze co przyszlo mi na mysl po zapoznaniu sie z tematem ZIMNY.

Dzisiaj mialam okazje szczelic fote probowkom z krwia, ale wolalam sie skupic na uspokojeniu swojego dziecka, dla ktorego pobranie krwi bylo niemalym przezyciem. Dodam, ze kiedys, kazde pobieranie krwi konczylo sie dla mnie odlotem i juz sam widok tej czerwonej cieczy przyprawial mnie o mdlosci.

Dopiero jakis czas po tym jak zostalam mama dotarlo do mnie, ze nadeszla najwyzsza pora na to, zeby z widokiem krwi sie oswoic. Tym bardziej, ze tatus nigdy nie kwapil sie do towarzyszenia swojemu dziecku podczas tych wizyt w przychodni, ktore wiazaly sie z jakimkolwiek uzyciem igly (rutynowe szczepienia, itp.).Swierdzil, ze na pewno nie bedzie spokojnie patrzyl jak ktos zadaje bol jego synkowi i zazartowal, ze mogloby sie to skonczyc pobiciem przez niego pielegniarek ;) Zawsze wolal przeczekac ten najbolesniejszy moment przed przychodnia, po to by przytulic i uspokoic Teomana jak juz bylo po wszystkim. Najgorsze bylo pierwsze pobieranie krwi u mojego kilkudniowego Cypiska. Pamietam, ze razem z malym ryczalam jak bobr, kiedy nacinali mu miniaturkowa stopke.. 

Odbieglam troche od tematu wyzwania, wiec czas przejsc do rzeczy. Zimna krew musielismy zachowac ze swoim mezem po tym jak nasze dziecko mialo spotkanie ze skorpionem (o zdarzeniu pisalam kilka postow wstecz). Na pewno nie bylo to latwe, ale udalo sie..Dopiero po znalezieniu sie w szpitalu, kiedy Teoman mial juz zalozona kroplowke i podane leki przeciwbolowe, wyszlam na zewnatrz oddzialu ratunkowego, na ktory go przyjeto, po to zeby swobodnie rozkleic sie poza zasiegiem malych oczek..Wyjsc nie chcialam, bo przy dziecku to sie czlowiek jeszcze jakos trzyma..Zgodzilam sie zaczerpnac swiezego powietrza za namowa meza, ktory zdazyl doprowadzic sie do porzadku wylewajac sobie na glowe butelke zimnej wody oraz 'dajac sobie (tradycyjnie) w pluco' wkrotce potem jak przekazal dziecko w rece lekarzy..

'Krwistych zdjec' dostarczyl mi kolejny odcinek Dyzuru (PULS TV), do ktorego ogladania zaczelam sie przymuszac jakis czas temu w ramach realizacji mojego planu oswajania sie z krwia..










czwartek, 11 kwietnia 2013

Wyzwanie fotograficzne- dzien 3

Dzisiaj, zgodnie z kolejnym tematem- W TORBIE- prezentuje zawartosc swojej torebki.

Oto moj codzienny 'zestaw spacerowy', ktory czesto wzbogacony zostaje o jakis owoc typu banan lub jablko:

- mieszanka suszonych owocow i orzechow (dzis byly to tylko rodzynki i orzechy laskowe)
- chusteczki higieniczne i chusteczki nawilzane (mokre?)
- mlotek i srubokret, czyli 'niezbednik spacerowy' mojego dziecka (bo byc moze natrafimy na zjezdzalnie, ktora bedzie wymagala 'fachowego poklupania' albo dokrecenia srubek ;)
- autko (ewentualnie jakis inny 'titek')
- kolonya dla dzieci (spray dezynfekujaco-odswiezajacy)
- reklamowka z zapasowym ubrankiem Teomana- tak na wszelki wypadek, gdyby gdzies na horyzoncie pojawilo sie blotko, ktorego bedzie zal ominac lub kaluza, do ktorej zal nie wskoczyc- koniecznie uwalajac sie przy tym od stop do glow ;)
- woda- bez niej ani rusz..
- klucze z breloczkami z Polski (przyznaje sie bez bicia, ze ten z mapa Polski nalezy do mojego meza..podwedzilam tylko na chwile, zeby mi upiekszyl zdjecie ;)



wtorek, 9 kwietnia 2013

Wyzwanie fotograficzne- dzien 2

Tematem drugiego dnia jest: GRA. W naszym domu obecnie najwiekszym powodzeniem cieszy sie gra planszowa Slimak, w ktorej przygotowaniu pomagal mi moj synek. Pomimo tego, ze nie wyglada ona perfekcyjnie i tak jestesmy dumni, z efektu jaki osiagnelismy (moglo byc gorzej ;). Pisalam juz o tym skad wzial sie pomysl na jej wykonanie (szczegoly tutaj). Klikajac w podany przeze mnie link mozna tez zobaczyc jak wygladaly przygotowania slimaczych muszli do roli pionkow :)


poniedziałek, 8 kwietnia 2013

Wyzwanie fotograficzne

Zupelnie przypadkowo natknelam sie na wyzwanie fotograficzne (szczegoly mozna poznac klikajac w baner wyzwaniowy widoczny na prawym bocznym pasku). Zdjecia w moim wykonaniu to czysta amatorszczyzna, ale skoro udzial moze wziasc kazdy, to z przyjemnoscia dolacze do grona uczestnikow :) 

Zgodnie z tematem dnia pierwszego zaczynam od: MOJEGO PROFILU

Moj profil-sprzed szesciu lat- pojawil sie niedawno na drzwiach mojej lodowki po to, zeby przypomniec mi 'pierwsza zone mojego meza' czyli mnie sama lzejsza o 'kilka' kilogramow ;) Maz na pojawienie sie zdjecia na lodowce zareagowal usmiechem i przypomnial sobie jak wpatrywal sie w nie wtedy, kiedy mezem jeszcze nie byl i kiedy dzielilo nas ponad 2000 km. Choc sam twierdzi, ze 'wagowo to sie raczej nie zmienilam' (tak, tak..10 w ta czy 10 w tamta.. na pewno ciezko zauwazyc ;) powiedzialam w koncu dosc i postanowilam doprowadzic sie do ladu..Zdjecie ma byc zacheta m.in.do bardziej kontrolowanego zagladania do lodowki ;) Diety to nie dla mnie, ale zdrowa zywnosc owszem, bardzo chetnie. Do tego duzo ruchu, 'hektolitry' wody i byc moze za jakis czas podziele sie tu rezultatami tych pieknych planow..




piątek, 5 kwietnia 2013

Ciasto sezamowe

Po tym jak okazalo sie, ze z moim piekarnikiem wszystko jest ok, to znaczy kiedy juz przekonalam sie, ze uzyskanie wyrosnietego ciasta (innego niz pizza) wcale nie graniczy z cudem, pokusilam sie o zrobienie ciasta z pasta sezamowa tahin. Oto przepis:

Skladniki:
2 szklanki cukru
1,5 szkl.oleju
1 szklanka jogurtu (typ grecki)
3 szklanki maki
3 jajka
9 lyzek stolowych pasty sezamowej (tahin-tahina)
1 opakowanie proszku do pieczenia (10 gr.)
sezam do posypania

Wykonanie: 
Zmiksowac jajka z cukrem. Stopniowo dodawac jogurt, potem olej i 6 lyzek pasty sezamowej. Proszek do pieczenia wymieszac z maka, dodawac po lyzce stolowej do ciasta, miksowac az wszystkie skladniki sie polacza. Ciasto przelac do natluszczonej blachy, 'popisac' po wierzchu pozostala pasta sezamowa (3 lyzki) i posypac ziarnami sezamu. Piec okolo 45 min. w temperaturze 180 stopni. Smacznego :) 


czwartek, 4 kwietnia 2013

'Pisznie pachnie' czyli: Gotujemy-pieczemy z Emilia :)

Teo uwielbia wszelkiego rodzaju keki (ciasta typu keks, babka, murzynek, itp.). Nie palilam sie jednak do pieczenia ich w domu, a zrazil mnie do tego murzynek z przepisu mojej tesciowej, ktory akurat w moim piekarniku jakos nie chcial wyrosnac ;) Jakis czas temu wyprobowalam ciasto z orzechami z kulinarnego bloga Emilii  Turcja od kuchni. Pieknie wyroslo, a Teo jeszcze przed sprobowaniem pierwszego kawalka stwierdzil, ze 'pisznie pachnie' :)  Dodalismy troche wiecej kakao, niz bylo podane w przepisie (Teo je uwielbia), a orzechy laskowe zastapilismy migdalami (sparzonymi i obranymi ze skorki). Tak jak u Emilii, u nas tez ciasto szybko zniknelo :)




Nastepny wyprobowany przeze mnie przepis Emilii to sernik chalwowy, na ktorego 'zachorowalam' jak tylko go zobaczylam. Na zdjeciu zrobionym przez Emilie wygladal tak apetycznie, ze mialam ochote wgryzc sie w ekran, o czym pisalam na facebook'owej stronie Turcji od kuchni. Stwierdzilam, ze sernik ten z powodzeniem moze zastapic mazurka na swiatecznym stole (o mazurkach mam blade pojecie) i tak tez sie stalo. A ze zrobilam go w Wielki Czwartek, do swiatecznej niedzieli cudem dotrwaly tylko trzy kawalki ;) Na zdjeciach ponizej widac, ze sernik chalwowy w moim wykonaniu nie prezentuje sie tak okazale jak ten, ktory upiekla Emilia, ale to pewnie dlatego, ze zmniejszylam ilosc niektorych skladnikow (m.in.suzme yogurt 900 gr zamiast 1 kg, 4 jajka zamiast 5). Tak czy owak smak sernika calkiem niezly, a kremowkowo- chalwowa polewa boska!  




Wkrotce zamierzam wyprobowac kolejne przepisy Emilii, bo juz same zdjecia wykonane przez nia sa tak apetyczne, ze az zal nie pokusic sie o przygotowanie przedstawionych na nich potraw. Na nastepny ogien na pewno pojdzie musakka..



wtorek, 2 kwietnia 2013

Kroplowka na swieta..

W tym roku swiateczne sniadanie postanowilismy zjesc 'na dziko' czyli w lesie. Mamy (a raczej mielismy) takie swoje ulubione miejsce w poblizu gor..Piekne widoki, a do tego cisza i spokoj, ktorych prozno szukac w niedziele w miejscach typowo piknikowych (apogeum piknikowania i grillowania przypada wlasnie na niedziele). Po skonsumowaniu pysznego sniadania (pachnialo polska kielbaska..) Teo wyprobowal z tata swoj 'zajaczkowy prezent', a potem poszlismy rzucac kamienie do wody. To ostatnie bylo jednym z ulubionych zajec mojego dziecka..Obawiam sie, ze juz zawsze bedzie mu sie kojarzyc z okropnym bolem i szalencza jazda do szpitala, ktora wkrotce potem nastapila. Cud, ze nie znalezlismy sie cala trojka na tamtym swiecie albo, ze nie rozjechalismy kogos po drodze..W kamieniach byl skorpion. W szpitalu Teo dostal kroplowke i lek przeciwbolowy, a po trzech godzinach moglismy pojechac do domu. Opuchlizna i bol calkowicie zaniknely dopiero po kilkunastu godzinach. Na szczescie juz po wszystkim..